Okruszki

Następnych kilka refleksji wysnutych z gorzkich wspomnień.Ułożone byle  jak  dla podobnie myślących  i  o podobnych  rozterkach. Może  zakłócą komuś spokój duszy lub staną się źródłem dawnych niepokojów.        

N a s z e  c r e d o

Głośno szemrzą krople fontanny,

Cieszy się lud radości pełen.

Tam spacerują chłopcy i panny,

Tu się uczony trudzi nad dziełem.

Jedni słuchają śpiewu sopranu,

Inni wpatrzeni w witraż w katedrze.

Jeden dzień jeszcze płynie za nami.

Noc. Mroku żaden huk nie rozedrze.

Tylko w oddali, na końcu świata,

Tam wybuch bomby rozdziera ciszę,

Kwilenie dziecka Ziemię oblata.

Ach, to kwilenie do snu kołysze.

Niech wreszcie zmiotą bojowi chłopcy

Zmartwiałe matki, głodne pociechy.

Tamten świat dla nas jest całkiem obcy.

Nie będzie dziecka, nie będzie grzechu.  

My swoje mamy kłopoty w domu.

Tylu o władzę się z sobą targa.

Dano nam władzę, nie dać nikomu,

Słowa pociechy mamy na wargach.

Pociecha także wielkim jest darem.

Modlitwę do niej  łączym intymną

Czyż nie jest naszą wielką ofiarą

Gdy za was w niebo głosy popłyną

       
Przestroga dla wielu

Krople gradu nietopliwe

Gromem spadły

Gorzkie zostało żniwo

Gorzkie owoce

W pamięci bezradnej

Bezsenne noce

Wiosennym nie spadną deszczem

Takim co chłodzi czoło

Tęskniący umysł nie popieści

Przyjaznych słów naręcze

Dane sobie pospołu

Żałość to największa

Taka przewrotność się zdarza

Ze słów przekornych zwierzenia

Strażnik sumień nakaże

Milczenia pokutne

Naszedł czas cienia

Okrutny

Niechaj zasłona mgielna

Koi  grzeszników jaźnie

O jakie bywają celne

Strzały z dalekiej nawy

Odejmujące przyjaźnie

A serce niechaj krwawi

Daleki strażniku sumień

Nierozumna postaci

Dziura w twoim rozumie

A słowa zabójcze

Niech ci Pan wybaczy

Za ciebie cierpiał w Ogrójcu

   
M a r t w y    l i s t  

Przyjdź pani łaskawa

Na skrzydłach wiatru

Z głębi historii

Greckiego teatru

Jak Lesba czy Pindar

Niech stworzę trzy strofy

O takiej co mocno

Mnie kiedyś pokocha

Poniosę w przestrzenie

Gdzie ogród edenu

Tam tylko miłość

Będzie nam menu

Ten wiesz napisany

Miał być przed laty

Gdybym napisał

Doznał bym zapłaty

Ten wiersz zapóźniony

Tylko wspomnieniem

Odległym gestem

Motylim cieniem

S ł o w o   k o j ą c e

Zgrzyta mi piasek w zębach

Wiatry wiały zaradne

Niosły  skręcone losy

Od śnieżnych zasp

I przerębli

I piaski niosły

Źdźbło uwiera w powiece

Wiatr z zarośli przywiewa

Łzy nikt nie obetrze

Chustą życzliwą

Na kogo czekać na wietrze

Schowany w krzewach?

Zeschłe przekwitłe ziele

Chrzęści pod stopą gołą

Patyk palec kaleczy

Dzwon w dalekim  kościele

Na pożegnanie woła

Księżyc z martwą połową

Zimną  się chmurą zasłania

Będzie mi dzisiaj smutno

Szeptem proszę o słowo

Z dalekiej przystani

Bo słowa są jak łańcuszki

Ich brzmienie to jak melodia

Łączą i koją zamknięcie

Gdy się rozleje na duszy

I się zamyka co dnia

  
N i e w y s ł a n y    w i e r s z

Wiesz, jak łowiłem twoje spojrzenie

I całowałbym nawet twe  cienie?

Wiesz, jak chłonąłem zapachy twych włosów,

Bo były wonią pszenicznych  kłosów.

Każde dotknięcie i gest twojej ręki 

To podarunek był dla mnie piękny.

Gdy na twej twarzy złożyłem usta,

To było jakbym dotykał bóstwa.

Wzajemne hołdy  skąd szepty płyną.

Teraz już jesteś moją jedyną.

Rąbek  odzienia twego uchylam.

O jaka piękne była ta chwila!

Twarzą przylegam do twego ciała,

Pieszczoty takiej oczekiwałaś.

Bądź dzisiaj dla mnie jak najłaskawsza.

Pozostańmy  z sobą na zawsze.

Cóż! Tylko było to marzeń tchnienie.

Zaległo w duszy bolesnym cieniem.

Co napisałem, wypuszczę z dymem.

Czemu nie stałaś się ze mną rymem?

 Zalety  sztucznego  syna

 Zaniechaj spowiedzi

Synu zastępczy.

Nie bój się racji

To grzech największy

Tyś ekran martwy.

Za tobą pół świata.

Wołam wołam!

On nie odpowiada

Mowa w jedną stronę

Grzechem jest i moim.

Dialog  niech milknie,

Gdy ktoś się go boi

Prawda wyrasta,

Gdy jest dialego.

Prawdy się obawia,

Kto słów się wystrzega.

U ciebie, zastępczy,

Nie liczę na kontry.

Choć,  gdy dialego,

Bardziejśmy  są mądrzy.

Są obcy ojcowie,

Z jedną słuszną linią.

U nie swoich synów,

Spustoszenie czynią.

Lub zjawi się idol,

Co ma linie słuszną.

Taki  jest  gotowy

Cudzą myśl udusić.
 

O synu zastępczy,

Jesteś mi  jak lustro.

Z sobą samym można

Toczyć  rozmów mnóstwo

    
S p a d e k   

                   

Spojrzenia ze studenckiej ławy

Były i były i były

Tamte niezbyt  łaskawe

Gwoździem utkwiły

Niewiele słów padało z ust

Nie żadne tam szepty

Szorstkie jak chrust

Nie słyszane przedtem

Jeden spacer od niechcenia

A tu kolorowy kram

Fiołkowo się mieni

To bukiecik  dam

Przyjąć nie należy

Przyjęcie zły znak

Odpowiada szczerze

Na moje tak

Spojrzenia już ukradkiem

Ucieczki co chwilkę

Pozostało w spadku

Zrymowanych słów kilka