Okruchy

Okruchy

  Listopad  2016   

Okruchy pisane w jesienne wieczory.

   

  Słowo  i  milczenie

      ( przestrogi)

Ból i słowo

Bliźnięta.

Gdy słowo w milczenie

Owinięte.

Brak słowa,

Czy skąpe,

Zakazem stłumione,

Trądem.

Dla obcych garście.

W drewnianym tronie

Wyrocznia

Dla swoich broni.

Kto pyta wyrocznię?

Kto dał takie prawo?

Czy dyskurs prowadzić?

Słowa życia strawą!

Milczenie  do drugiego

Jak bicze!

Zdanie za zdanie

Przybliża oblicza.

A jedno złe słowo

Z przed laty,

Przez obcą przesłane,

Boli  jak  baty.

Gdy słucha  zlej wróżki

Łatwowierny,

Przywiezie ze sobą

Kolce cierni.

Słowo na słowo,

Słowo do słowa,

Treścią jest życia,

Szczęścia połową

Milczenie z nakazu?

Rozmowa bogaci!

Milczenie zabija,

Gdy ludzie nie braćmi.

Są mowy jak noże,

Jak wzgardy milczenia.

Jedno i drugie

Jak rzuty kamieniem.

Mowa ta sama

Bywa na ustach,

A rozum odwrotny?

Słowa  jak w lustrach.

Boleść na duszy,

A milczenie trwa.

Z kim zmienić słowo?

Sam ze sobą w snach!

Da znak i  niemowa,

Że  jest dobrej woli.

Niema przysięga

Jeszcze więcej boli.

    
Podsumowanie

Nie narzekam, że w koło

Pusto i nie wesoło

Na nieudane moje dzieje

 Nie boleję.

Samotne dzieciństwo 

Nauczyło męstwa.

Niepowodzenia młodzieńcze

Innych były większe.

Przyszedł wiek młody

Cóż - na drodze kłody.

Wiek męski

Mało  zwycięski.

Na horyzoncie ona

Żona

Codzienność  przewlekła

Nie urzekła

Miały być skarby

Są ciemne barwy

I oddalenie

I smętne cienie

Wkradły się ciemne

 Siły przyziemne

Pozostał wieniec

Ze słów milczenia

Twardy trwa mur

Z burzowych chmur

Ciemne bożyszcza

Przyniosły zgliszcza

Cichość kosmosu

Doszła do głosu

Komu nieść słowo

Masz być niemową

Autorytety

Bronią niestety

Mowa ponura

Do sobowtóra?

Co mieszka w głębi

Nie ciepły - ziębi

Omega blisko

Oto i wszystko

       

   T r z y    p o    t r z y

Gdy prochy będziesz rozsiewał na wietrze,

Czy sypał piasek ,

Syp by nie brudzić czystości powietrza,

Nie zakłócał ciszy hałasem.

Wystarczy plusk rzeki.

Szczekanie za lasem.

Skończy się żywot kaleki.

Z pamięci ubędzie żal bliskim .

Im też niedalekie brzegi.

Pisane są wszystkim.

Zostaną  żelazne złomy

Na ziemskiej wyspie.

Niech zabrzmi mój głos znikomy

Skargą na niespełnienie.

I zejdzie ku mnie z ikony,

Pochwały darując wieniec,

Kolorowy apostoł,

Nim stanę się cieniem.

I niechby po mnie pozostał

Ślad, którym się ktoś pochwali,

Że bliska temu ta  postać,

Popłynie w pokoleń fali.

Nie tylko trwać będzie kamień,

Przy którym znicz obcy zapali.

Niech żyje pokoleń pamięć!

   
W s p ó ł z a w o d n i c y

Inwokacja

 Przyjaciel przyjacielowi nie rówówn

Z tym możesz z tamtym nie

Tamten  gadatliwy  a  ten małomówny

Z jednym w dystansie  a z drugim intymnie

Rozwinięcie

Miał przyjaciela

Nie był mu długo

(Od kołyski do wesela?)

Służył mu przysługą

Jak każdy przyjaciel

Od ust by odmówił

Z sercem na tacy

Niespodzianka wnika

 Zastępcze oblicze

Postać przeciwnika

Więc przyjaciel niczym

Choć przychodzi z darem

Ma w zanadrzu  serce

Skreślono ofiarę

Topi się w rozterce

Po drugiej stronie

Padnie grom 

To koniec?

Kładzie się cieniem

Więzienie?

Koniec snom

Cicha obroża

Anioła stróża

Nauka  płynie

Kto winien?

Czeka zastępca

Bystrość ma  w zanadrzu

Jego cena większa

Taka rzecz się  zdarzy

Towar przedniej marki

Towar w dużej  cenie

Zaprasza do arki

Zachwycenie

Jeszcze rzut na taśmę

W biegu gdy cel blisko

A tamtemu gaśnie

Wszystko

Bywają podróże

Cel ukryty mając

Jednemu posłużą

Drugi się poddaje

Podsumowanie

Jak mówią współcześni

Gdy  upadną więzy

Koniec pieśni

Ktoś kogoś zwycięży

Miałeś chamie złoty róg

Został ino ci się bruk

  Zalety  sztucznego syna

 Zaniechaj spowiedzi
Synu zastępczy.
Bać się racji
Grzechem  jest największym.
Tyś ekran martwy.
Za tobą pół świata.
Wołam wołam!
On nie odpowiada
Mowa w jedną stronę
Grzechem jest moim.
Dialog niech milknie,
Gdy ktoś się boi.
A prawda wyrasta,
Gdy jest dialego.
Prawdy się obawia,
Kto słów się wystrzega.
U ciebie zastępczy
Nie liczę na kontry.
Choć,  gdy dialego,
Bardziej' śmy  są mądrzy.
Są obcy ojcowie,
Z jedną słuszną linią.
U nie swoich synów,
Spustoszenie czynią.
Lub zjawi się idol,
Co ma linie słuszną.
Taki jest  gotowy
Cudzą myśl udusić.
 
O synu zastępczy,
Jesteś mi  jak lustro.
Z sobą samym można
Toczyć rozmów mnóstwo.