Rymy wieczorne

Październik 2016
Nowe rymy pisane w coraz większym pospiechu, a więc i coraz mniej poprawne, o coraz bardziej zagmatwanej, nieaktualnej lub marginalnej treści, czy wręcz "nikiforowe", układane dla wypełnienie jakąś myślą naczynia duszy, jak pusty puchar niedojrzałym winem, z nadzieją dotarcia z tymi refleksjami do tego i tych, którzy są  coraz bardziej daleko. Może jest w tym ręka kogoś tym zainteresowanego?
Być może któremuś  z wrażliwych internautów, te osobiste, układanki, jeśli je zechce zaakceptować, uruchomią ich własne duchowe, rozterki? 
 

          M o j e   t w a r z e

Wszystkim zapewne taka rzecz się zdarza

Że nosi w sobie wielu ludzkich twarzy

Pierwsza jest twarzą o madonny rysach

Ja ją pamiętam przez lata do dzisiaj

Jak mi nuciła kołysankę  tkliwą

I odchodziła w krainę szczęśliwą

I starowiny com odwiedzał chłopcem

Twarz tę pamiętam najpewniej najmocniej

Dziecko dość wcześnie zapała miłością

W głowie mi nadal pewna twarz wciąż gości

Nie dane było uszczknąć z nią ni słowa

Był tylko uśmiech to szczęścia połowa

Niechaj i taką tutaj twarz wysławię

Tę co świeciła mi na szkolnej ławie

Od tej z obrazka z starej fotografii

Do dziś oderwać wzroku nie potrafię

I tkwią mi rysy twarzy z rzeźby greckiej

Każdy powinien znać  tę twarz koniecznie

I ta z obrazu z tajemnym uśmiechem

Jej nie pamiętać jest prawdziwym grzechem

W głębinie noszę bólem ukwieconą

Tej  co nie chciała stać się moją żoną

I pani co mię wiedzą obdarzała

Jej słowa tkwią mi w głowie niby skała

Wreszcie pewną podziwiam twarz co dzień

By ją oglądać stałem się jej godzien

Lecz tą jedyną tę od urodzenia

Nigdy na inna w pamięci nie zmienię

I będę nosił  obraz Twojej  twarzy

Na zawsze  dobry Bóg  mnie ją obdarzył

Lecz się zdarzają i takie oblicza

Pod ich powierzchnią druga tajemnicza

Potrzeba czynów i potrzeba laty

By drugie poznać na powolne raty

  Pierwsza zima wolności

W zamierzchłych latach

Młodości

Nie wypadało na desce spać

 Najprościej

Słoma i siennik

W warsztacie

Na ścianach szać

Nieprzyjemna

On

Towarzysz sołdek *

Ja

Się kształcę

We dnie i

Pod kołdrą

On ma palce

We farbach

Póki nie spłynie

Płyń po morzach i oceanach

I tak aż przez zimę

Uczeń z  malarzem

Zgięci pod kołdrą

Nikt z nas nie zamarzł

Mieszkali razem

*Sołdek - nazwa pierwszego

  statku zbudowanego  w  Polsce

 Tam mógł być raj

W Gdańsku

Na ulicy Wałowej

Kto cię pamięta

Prozaiczna ulico

Ulica zagubiona

Do dziś mnie zachwyca

Do dziś mnie uwiera

Ani nie piękna

Ta pierwsza moja ulica

Kto pamięta

Niewielu

Tylko ja

I może dwóch

I  może jedna

Zmurszała

I ty przyjacielu?

O znaczącym nazwisku

Jedynym wśród wielu

Tak nam było blisko

A  ty niedostępna

Ty nieuchwycona

Pamięć po cię piękna

Wciąż nie  zagubiona

Tam skrzywione losy

Spłonęły na stosie

  M y ś l i c i e l

Siedzi na postumencie

Obmywany deszczem

Mrozami  skuwany

Palony słońcem

Skrywa twarz

Nie zajrzę mu w oczy

Opuszczone w nicość

A myśli kłąb

Tkwi w twardym brązie

A myśli ogrom

Wielki jak kosmos

Co czynisz bracie

Co czynisz bratu

Troska poety

Znak bramy piekieł?

I ból mój w głębi

Pod twardym czołem

Mój ból tożsamy

Twój nad losami

Mój ból prywatny

Cierpieć mi przyszło

U śnięcia progu

Progu rannego

W czasy zimowe

I późne zmierzchy

Po słów zakazie

Cichym rabunku

Szalbierskim dziele

Pozostał tylko

Myślowy granit

Podpieram głowę

Pięścią żylastą

Jak ty w zadumie

Jak ty skamieniały

Ty świadczyć będziesz

Przez pokolenia

Myślą tajemną

Nieodgadnioną

A mój dylemat

Nie warty wiersza

Nie wart metalu

Gdy  będę próchnem

Zejdzie w podziemie

Nad którym dumasz

Pilnując bramy

Dla wielu z nas

Francuski mężu

Masz we mnie brata

  D w i e   p e r ł y

Tam były piękne mury 

I na nich malowidła

Bomby spadały  góry

Tego nikt nie przewidział

Mieszczanie drżeli

Pod kołdrami  z pierza

Na morzu uciekinierzy

Ci szczęścia też nie mieli

Gdy pocisk uderzy

Pewnie szepcą pacierze

Pytam:

Mury zburzono  po  co

Poszła  o nie wojna

Armada spada nocą

Wsi wesoła  wsi spokojna

Północna zmiana
Katedra traci dach
Nie wrócą w gruzowiska

Co potonęli w snach

Dramaty  oba blisko

A mury zieją zieją

 Wiatr wieje bez nadzi

W bryzie fala unosi

Z pod wody dzieci głosy

W to puste rumowisko

To w darze dla nas wszystko

O ludzie od kielni

O ludzie od pędzla

Kładli cegły dzielnie

Nie bali się nędzy

To nie nasze miasto

Mało naszej mowy

 Teraz nam wyrasta

Polska odbudowa

Po coś przyjacielu

Poturbował łuki

Murów jednak  wiele

Choć sie gnieżdżą kruki

Na złość tobie "bracie"

Mury znów zaświecą

Piekło w domu da ci

Popiół z pieca    

Nie lepsi przyrodni

Wtarte w ziemię perły

 Bo odwetu godni

Za rabunki w świecie

Przetopione berła

Zwinger w ziemię zmiećcie

Za dzwon zdjęty z wierzy

Nad krajami swądy

Miliony żołnierzy

Między sobą błądzi

Na skraju pokoju

Bagnety wyszczerzy

Może im zagłada

Przenicuję sądy

Cios ostatni zada

Więcej nie pobłądzą

M i l c z e n i e

         

Nie dotknąłem twoich dłoni

A były tak blisko

Nie spojrzałem  w twoje oczy

Były samotne w samotności

 Nie byłem przy tobie

W chwilach najważniejszych

Wkradła się zapora

Milczenie bywa twarde

Słów było niewiele

Od czasu do czasu

Ani w niedzielę

Ani przy obiedzie

Mrok tkwił w świetle lamy

Zdmuchnął ją bieg rzeczy

Słowa były skąpe

Nie te co brzmieć miały

Los rozdzielił biegi

Każdy biegł oddzielnie

To zabrakło wiązki

Zbrakło bliskich zdań

Pozostały smutki

Narodził się żal

Taki nam zrządzili

Bogiń mrocznych złości

Tkwił gdzieś w głębi

Brak odważnych chęci

Czas nam dusze zziębił

Zgasił głos miłości

 P i s a n i e    w i e r s z y

Wiersze piszą się we śnie

By dzień był ciekawszy

Szum traw będzie śpiewny

I myśli radosne

Wiersze piszą w pociągu

Gdy las w okna patrzy

A  z naprzeciw pasażer

Drzemkę ucina

Takie podróże kształcą

Perony bywają weselsze

I koniec podróży

Nadchodzi niespodzianie

Wiersze piszą gdziekolwiek

Poeci zawodowi

Bo płynie natchnienie

A warsztat poetycki

Maja wyrobiony

Takiemu wydrukują

Nawet wiersz bez sensu

Wiersze pisze się nocą

By nikt ich nie słyszał

Nawet żona

Co jest podejrzliwa

Gdy mąż oddycha zbyt cicho

 Epitafium na śmierć gołębicy

Szepcę i wyciągam dłonie,

Może do spojrzenia cię ku mnie skłonię.

Siedzisz bez ruchu pośród trawy.

Może towarzysz cię pozostawił?

Noce przesypiasz na konarze,

 Samotny gołąb, to się nie zdarza.

Nie  pogardź szczyptą pokarmu

Ni płynem, bo jest dzień skwarny.

Gdzie się podziała gołębica?

Od dzisiaj już nie zachwyca.

Martwa spoczywa u płota.

Usnęła. Śmierć lepsza a nie tęsknota.

Pisze jej epitafium.

Najlepiej jak potrafię.

 

S ł o w o

    S ł o w o 

   Zrymowane starożytną tercyną,

   jak  poemat Dantego "Boska komedia" 

   Spojrzenie z perspektywy, napisane 

   przez pryzmat obserwacji i własnych

   doświadczeń myślowych. Może ktoś 

   podzieli poglądy autora?

  

   S ł o w o   z   ż y c i o r y s u              

Czy mam się skarżyć czyli się radować.

Jedno na dobre drugie na złe wyszło.

Ni  jam wybraniec i nie tęga głowa,

Choć napełniona obfitą jest myślą.

Los tak przewrotny kierował jak ślepiec

I kręto ścieżkę życia mego kreślił.

Jedni się rodzą, a na główce czepiec

Matczyny drogę im znaczy proroczy.

Takim się w życiu los układa lepiej.

Sofia mądrości, gdy przed nimi kroczy,

Albo na takich wskaże palec Boży.

Moje zaś trwanie na ślepo się toczy.

Czy tak się zdarzy, że kiedyś otworzy

Słowa potomek, żeby antenata

Myśli i dzieje następcom odtworzyć?

Bo bezimienność  to największa strata.

Byłeś i jesteś, nic nie pozostanie.

Czas niepamięci, nawet nie poświatą.

 Był czas, że pamięć wisiała na ścianie,

Kroczyła drogą poprzez pokolenia.

Albo kroczyła w mowie i pisaniu.

Jak wszystko w świecie tradycja się zmienia.

Bo nas historia ugina i  łamie.

Ciągłości rodu nie ma się doceniać.

Nie byłaś łaskaw  Fortuno ty dla mnie.

Mógł los mój stać się przychylniejszy nieco.

Gdyby nie spadły, jak olbrzymi kamień,

Nam na ojczyznę, co nie jest fortecą,

Napaści wrogów,  jak przed laty wielu,

By niepodległość  już na trwałe przeciąć.

Miast zasiąść w ławie przed nauczycielem,

Rodzinę wiedzie w dale bojaźń wroga.

Ucieczka stała się wkrótce bez celu,

Jak uciążliwa jest powrotna droga.

Nadeszły lata agonii dziecięctwa,

Gdy świat ogarnia wojenna pożoga.

Dla dziecka wtedy najdotkliwsza klęska,

Kiedy rodzica najeźca niewoli

Nie miał kto wtedy uczyć syna męstwa,

I u zarania brak ojcowskiej soli.

Lecz  zegar tykał, a dusza tężała.

Aż czas usunął z progów naszych trolli.

Z martwych ojczyzna jak feniks powstała.

Wschodni sąsiedzi, obciążeni winą,

Wygnali wroga. Niech im za to chwała.

A przy nich polski żołnierz w walce ginął.

I ginął w dali, na śniegach i piaskach.

Aż zdobył klasztor na Monte Casino.

Życie zakwita we wioskach i miastach.

Nie ma już bicia za mowę ojczystą.

Tęsknota szkolna powszechnie  narasta.

Do szkolnej ławy przymierza się chłystek.

Ni mróz i śniegi nie staną na przekór.

Decyzją błyśnie samodzielnie bystrą.

Szkoła zapełni się młodzieńczą rzeką.

Wróg jest wypędzon, w klasach pełno gwaru. 

Szkoła się staje na lat kilka mekką.

Może zabłysnąć  polskiej mowy czarem.

Po latach strachu, chowania polskości,

Pójście do szkoły jest szczęśliwym darem.

Tu przez lat kilka w szkole autor gości.

Początki trudne, bez ołówka, książki.

Więc gęsim piórem pisać jest najprościej

Dla wszystkich wiedza teraz obowiązkiem.

Profesorowie nauką nas darzą.

Historia dla mnie najciekawszym kąskiem.

O podręcznikach  uczeń każdy marzy.

Okrutne pierwsze poczynania wroga.

Odebrać książki, bo stoją na straży

Temu co polskie, co każdemu drogie.

Chodzą po domach, piwnicach i strychach.

Chcą umysłową zasiać nam pożogę.

Nie trwały długo uczniów czasy wzdychań.

Już w ręku świeci historii podręcznik.

Jest i gazeta, z "kołchoźnika" słychać

Koncert  Chopina, jak radośnie dźwięczy.

I ojciec wraca po latach niewolnych,

On już nie taki, to jest cios największy.

Zniszczony pracą, i pojąć niezdolny

Nowego czasu, uczeń Piłsudskiego.

Rany wojenne goją się mozolnie.

Łatwo dostrzega  w Polsce wiele złego.

A syna cieszy wszystko, co się dzieje,

Żadnego wpływu to nie ma na niego.

Budują statki, wiatr od morza wieje.

Warszawa wzrasta na pustynnej stercie.

Po nocy ciemnej powieje nadzieją,

Koniec niedoli, naszej poniewierce.

Od wschodu przyszło  panowanie, władza.

Jedni się cieszą, innych boli serce.

Trzech panów wodzów na tacy nam dadzą,

Ojczyznę inną, jakby międzyrzecze.

Jedni u broni, inni tamtym kadzą.

Jednak powstała, nie da się zaprzeczyć.

Jedni w nieszczęściu, chcą odwrócić czasy.

Inni próbują zranienia wyleczyć.

Ci, co przeciwni, zapełnili lasy.

Ci, co padali, paleni w stodołach,

Rzucili miecze, zacisnęli pasa,

Bo ich do pracy ojczyzna zawoła.

Dziś zapomniani, tamci bohaterzy.

Pełni są zasług, weszli na cokoły.

Są podręczniki, coraz więcej przeżyć,

Wiedza do głowy jałowej napływa.

Oto jest Mieszko, aż nie chce się wierzyć,

Że na historii  kartach Polska bywa

Od lat tysiąca, a była po Odrę.

Prawdę o dziejach nareszcie odkrywam.

I jest uciecha, że to było dobre,

Że powróciła piastowska spuścizna.

Lwowska profesor  sączy dawki szczodre

Wiedzy. Na zawsze zagoi się blizna.

Tamę zadano. Historia przerywa

Napór germański, krzyżacką spuściznę.

Bolesne za to są wojenne żniwa.

Stolica w gruzach, brak zgody w narodzie.

Wojna domowa, zgoda niemożliwa.

Polak niezdolny żyć ze sobą w zgodzie?

Polski historia, która jest mi pasją,

Nasze nieszczęścia przypomina co dzień.

Bywa, że trudno ze zgryzoty zasnąć,

Że tak ojczyzna była ciemiężona.

To także chyba nasza wina własna.

Skoro tak wielka, pod ciosami kona

Sąsiadów, bo są sprzedajni wielmożni.

Nie pozostała po królach koron.

Polska z narodów najbardziej pobożna.

Wydała męża, prawie apostoła.

Pochwały znacznej przydać mu nie można,

Zmienić w aniołów rodaków nie zdołał.

Jego nauki poszły w zapomnienie.

Czy nie ma wyjścia z zaklętego koła?

Jak w tamtych latach, jedynym marzeniem

Mi było koniec  bratobójczej wojny,

Tak dzisiaj widać, że niewiele zmienia

Się w Polsce, chociaż świat  prawie spokojny.

Teraz pociski obelg w koło krążą.

Mnich lub polityk rzuca nimi hojnie.

Kula nie pada, ale słowa ciążą.

Oby nie nadszedł czas kulami znaczny.

Znaki już kwitną, czas ku temu dąży.

Historia mówi, nieszczęśnie się zacznie,

Za co nas ona nieszczęściami smaga?

O nowe będą dzieje nam bogatsze.

W księgach historii naszej smutna saga.

Coraz nas szarpał sąsiad czy  wyrodek

Własnego chowu. Wielekroć się zmagał

Władca czy naród  turbując się srodze

Z cudzym lub z własną nienawistną sforą.

Aż  katastrofa zagrodziła drogę.

Ślęcząc nad kartą ksiąg historii, zmora

Dusiła tego, co głęboko sięgał

W dzieje, a dusza była srodze chora,

Gdy sromot znaki we foliałach zgłębiał,

Choć wiele było w dziejach tkanki męskiej

I towarzyszem też była potęga.

W zamęcie, który sprawili zwycięscy,

W ojczyznę wtóra katastrofa wali.

Tych, co odjęli nam śmiertelną klęskę,

Na zapomnienie po latach skazali,

Co spadek wzięli po narodu znoju.

Niby są wielcy, a jednak są mali.

 Pod polski słońcem znów nie ma pokoju

A miała wreszcie być normalność miła.

Swary się ciągną, nie ma końca bojów.

A ich przyczyną jest święta mogiła

A na mogile był taniec chocholi.

To nasza polskość wszystko to sprawiła.

W sromocie trwamy i w tym co nas boli.

Za wtóre śmierci na tej samej ziemi

I za ich bliskich, żyjących w niedoli,

Które im sprawił polityk przyziemny,

Modły wznosimy do naszych patronów.

Niech im jest pokój, a nam chleb codzienny.

Wszystkim modlącym należne ukłony.