Pamięć

Słowo o pamięci

Jak ożywić papier,

Gdy kuleje pamięć?

Nie wojowałem,

Bom tylko był gapiem.

Tamten czas dla mnie

Czasem jest przejrzałym,

Utkwił w zakamarkach

Nielicznego świadka.

Zastyga w literach,

Na bibliotek barkach.

To ślad jest ostatni,

Co pamięć zawiera.

Zbutwieje na kartach?

Ni dzieci ni wnuki,

Tabula raza.

Niechętni nauki,

Przeszłość przeszkadza.

Przeszłość daleka,

Przeszłość nie wróci.

Pamięć kaleka

Strachu nie budzi.

A we mnie trwa

Ten czas z przed laty.

I w uszach gra

Wystrzał z armatni.

A we mnie drzemie,

Za polskie słowo,

Krzyk i i cios w ciemię.

Smutek grobowy,

Rózgami chłosta

I  zbira w czerni

Złowroga postać

Tkwi w głębi cierniem.

Bólem tkwią w głębi

Skrzywione sądy.

Droga nie tędy

W dal czasu drążyć.

Zamilkłe swary

Podnosić z prochów?

Diabelskie dary

Dobywać z lochów

Historii ciemnej?

Czasów kalekich?

O nasi bliscy,

Kość z kości naszej,

Z ciepłej kołyski,

Nie czasów strasznych,

W naszej pamięci,

Więdnącym krzewie,

Tam jest największej

Prawdy zarzewie.

Nie jest w słów toku,                       

Pochodach klęski,

Mgielnym obłoku

Słowach  niemęskich.

Rautach krzyżowych,

W nie boskich celach,

Tańcach nagrobnych,

Nieszczęsnym kościele.

Pamięć ubywa

Waz z pokoleniem.

Luka dotkliwa

Kładzie się cieniem.

Na obcych drogach,

W stepach i chaszczach,

Czai się sroga

Zaprzeszłość nasza.

Czai w kominach,

Co już nie dymią,

Czas ich przeminął.

Na wieczność słyną.

Rozsiał popioły

Mistrz od palenisk,

Nam nadal wołać:

Niech tych, co w ziemi,

Zielonych stepów,

Pod lasów pniami,

W zimnych wertepach,

Grobów darniami

Pamięć trwa święta.

Czy padli z cudzej,

Czy ręki własnej,

My dla nich słudzy.

I nie ma zgasnąć

Pamięć o nikim,

Co zapomniany

I na pomnikach.

Nie są mogiły,

Choć są bolesne,

Aby raziły

Braci współczesnych.

Nie postumenty

Ani ołtarze,

Ni grób najświętszy,

Win nie wymaże.

Dziadów to dzieło,

Nie ich potomnych.

Było -  minęło.

Nie czas wypomnień.